Historia:

Radawa leży na dawnym pograniczu polsko – ruskim, przejściowo w okresie X – XIV w. teren ten należał do książąt ruskich. Wieś Radawa wymieniana była w dokumencie królowej Jadwigi z 1387 r. dotyczącego nadania na rzecz Jana z Tarnowa. Dawniej jej nazwa brzmiała Rudawa, była ona ośrodkiem produkcji żelaza, które wytapiano z miejscowej rudy darniowej. Tutejsza kuźnica wymieniana była w XVII w. jako „oficina metallica”. W XVI w. Anna Chodkiewicz, żona hetmana Karola Chodkiewicza, darowała wieś zakonowi Jezuitów w Jarosławiu. Po likwidacji klasztoru tego zakonu w 1777 r. nabył ją Wilhelm hr. Siemieński. W 1914 r. wieś znacznie ucierpiała podczas walk frontowych, ponownych zniszczeń doznała w okresie II wojny światowej i walk z UPA. W kwietniu 1945 r. Polacy byli zmuszeni do opuszczenia wsi, którą opanowały oddziały UPA. Do 1945 r. ponad połowę jej mieszkańców stanowiła ludność ukraińska, którą później wysiedlono.

Już w okresie międzywojennym Radawa zaczęła się stawać modną miejscowością letniskową. W latach siedemdziesiątych wybudowano zaporę na Lubaczówce i kąpielisko, urządzono ośrodek wypoczynku świątecznego. Później powstało w okolicy kilka ośrodków wypoczynkowych i liczne domy letniskowe.

Do najważniejszych zabytków i pamiątek historycznych Radawy należą: kościół parafialny p.w. Św. Anny zbudowany w latach 1920 – 27, stary cmentarz z obeliskiem i kwaterą żołnierską z I wojny światowej, resztki zniszczonego cmentarza wojennego z 1915 r.

Radawa jest miejscowością często odwiedzaną przez turystów z całej Polski. Organizowane są tutaj liczne imprezy okolicznościowe jak różnego rodzaju zloty, np. zlot miłosników motocykli czy niedawno organizowany zlot fanów IRC'a.